Waar hij zijn krantje uit de bus pakt

Vier maanden al woont Lou achter een hooggelegen stukje kust van Lake Erie, Canada. Zijn dochters huis staat daar. Ze vroeg hem bij haar te komen wonen, zodat ze hem verzorgen kon wanneer hij oud en krakkemikkig werd. Wat had een man als hij nog in een grote stad te zoeken?
‘Ik kan het in elk geval proberen,’ had hij geantwoord.

Bij zijn wekelijkse skype met zijn vriend Henk in Amsterdam, zegt Lou:
‘Het is hier berenkoud, grote schotsen op het meer. Als ik er niet op let, zit ik de godganse dag alleen, in Francis’ huis, ver van de bewoonde wereld. Dus tuf ik naar het dorp twintig kilometer verderop, en waag me aan een praatje bij de boodschappen, de lunchroom, of het poolen.’
‘Je bent een held dat je dat allemaal probeert,’ zegt Henk.
‘Het blijft oppervlakkig.’ Zijn poging om de Amsterdamse straten, de tram, zijn kaartavond, de mensen die hij kent voor een bestaan in Canada te ruilen, drukt zwaar op Lous gemoed. Maar een held is hij graag.
‘Kan je niet in dat dorp gaan wonen?’ vraagt Henk. ‘Je hebt je dochters zorg nog lang niet nodig.’

De volgende ochtend vroeg schiet Lou net op tijd uit bed om Francis en haar kinderen dik ingepakt haar truck in te zien stappen. Hij zwaait even, ze zien hem niet. Zijn kop diep in zijn capuchon, loopt hij naar de weg, waar hij zijn krantje uit de bus pakt. Binnen schenkt hij zichzelf een restje filterkoffie in, en ruimt hun cornflakes, pindakaas, en vleeswaren van tafel.
‘Ik las een advertentie voor een eigen woning in het dorp,’ zegt hij ‘s avonds. ‘Ik ga hem eens bekijken.’ Eerst zegt Francis:
‘Blijf nou toch hier.’ Wanneer ze naar hem kijkt, wordt het: ‘In een dorp is het wel gezelliger, daar maakt je nieuwe vrienden.’

De dag erna rijdt Lou, gedoucht, geschoren, langs de vacante flat. De straat is stukken breder dan in Amsterdam, maar zonder winkels, kapper, of cafeetje zoals daar.
‘Mijn dochter spreekt van nieuwe vrienden,’ zegt Lou wanneer hij met Henk skypet. ‘Als stadsmens pas ik niet goed bij die kerels hier, met hun dorpshistorie. Had ik dat maar vooraf geweten.’
‘Als je alles van te voren weet, of het je nooit eens afvraagt, dan waag je nooit een gokje. Dan roest je vast in je gewoontes,’ zegt Henk. ‘Zoals wij hier.’

Op zaterdag kijkt Lou naast Francis op de tribune van een indoor atletiekbaan naar zijn rennende kleinzoons. Hij zegt:
‘Ik ben nog langs die flat gereden.’ Het wordt hem eventjes te veel, hoe moet hij het haar zeggen? Hij schudt zijn hoofd.
‘Ik ga terug naar Amsterdam. Ik kom gewoon elk jaar weer bij je logeren. Wie weet dat ik later dan blijf, wanneer ik helemaal stokoud ben.’
Zijn dochter slaat haar armen om hem heen. Ze zegt:
‘Je hebt het hier tenminste geprobeerd.’

Geplaatst in familie, reizen, vrienden | Een reactie plaatsen

Hij had het voor zich moeten houden

Wanneer Henks zus hem weer eens belt, zit hij net na te denken over de verhuizing van zijn vriend. Lou. Ver weg, naar zijn dochter in Ontario, ruim drie maanden terug alweer. Het houdt Henk steeds maar bezig.
‘Pa had vroeger nooit vrienden, besef je dat?’ vraagt Henk. ‘Op zijn verjaardag kwam hooguit een enkele collega van de zaak, en verder altijd broers en zussen van hem, en van mama. Vrienden, herinner jij je die?’
‘Voor ma gold ongeveer hetzelfde,’ zegt zijn zus, Gerda.
‘Van hem heb ik dus nooit geleerd vrienden te maken.’
‘We zijn vijftig jaar verder, Henk, die ballast hebben we wel van ons afgeschud,’ zegt Gerda. ‘En trouwens, Lou is toch je vriend, en je hebt vrienden bij de klaverjas.’

‘Dat dacht ik ook, maar Lou verhuist zomaar naar Canada. Ik nam tot dan toe aan dat hij voor altijd hier zou blijven. Net als iedereen, zoals jij, en zoals pa’s broers en zussen.’
‘Is Lou dan nu geen vriend meer?’
‘Natuurlijk wel. Alleen is hij een vriend van vroeger aan het worden. Een die ik zowat een leven lang gekend heb, en die ik heel vaak zag voor zijn verhuizing.’
‘Je blijft via skype toch met hem in gesprek, zoals altijd?’ vraagt Gerda.
‘Niks niet ‘altijd’, Ger. Tegenwoordig halen we herinneringen op, en ik vertel erbij wat er verandert met de mensen die hij kent, of met de club, of Amsterdam,’ zegt Henk. ‘Maar dat maken we niet samen mee. En plannen zijn er ook niet bij.’
‘Dat klinkt somber, Henk.’
‘Ach, wat.’ Hij had het voor zich moeten houden, nu komt zijn zus er weer op terug, hij zal het zien. En ja, de dag erna belt ze hem weer.

‘Ik heb erover nagedacht,’ zegt Gerda. ‘Je mist je vriend gewoon, heel logisch. Zeg je hem dat wel eens?’
‘Dat ik hem mis? Wat moet hij daarmee, Ger? Moet hij me dan beklagen, zich schuldig voelen, terugkomen desnoods? Houd op, we zijn geen stelletje. Ik zet mijn oude leventje hier voort, hij bouwt in Canada een nieuwe toekomst. Met nieuwe mensen, die ik niet ken.’
‘Leer ze dan kennen, vraag ernaar, zoals een goede vriend betaamt.’

De week erna ziet Henk bij het skypen Lous vertrouwde grijze kop weer op zijn scherm, zijn zwarte wenkbrauwen met witte sprieten, zijn donkergroen met rood geruite shirt.
‘Hé Loutje,’ zegt hij. ‘Lukt het een beetje met biljarten?’
‘Dat poolen hier gaat heel anders, maat, het wil niet vlotten. Die nieuwigheid op onze leeftijd valt niet mee.’
‘Zitten er leuke kerels op je club?’ vraagt Henk.
‘Ze maken grappen over geile wijven, en over koeienvlaaien. Dat zijn ze op die club gewend.’ Aan Lous toon ontbreekt elk enthousiasme. ‘Alleen ene Jim lijkt me wel wat.’
Net wil Henk naar Jim gaan vragen, of Lou zegt:
‘Ik mis jullie daar wel behoorlijk hoor.’

Geplaatst in familie, social media, vrienden | Een reactie plaatsen

Ik keek je nooit recht in je tronie

Sinds hij gepensioneerd is, leidt Lou een kabbelend bestaan. Week in week uit zijn kaartclub, wandelingetjes met Henk, praten met zijn dochter via skype. Bij zo’n gesprek komt ze terug op wat ze eerder vroeg:
‘Pa, waarom kom je niet bij ons wonen, in Ontario? Dan kan ik voor je zorgen als je oud en krakkemikkig wordt.’ Lou antwoordt, niet voor het eerst:
‘Wat moet ik daar zonder mijn vrienden, mijn klaverjas, zonder mijn Amsterdam?’
‘Je kan het toch proberen,’ zegt ze. ‘Een jaar of zo.’
Zal hij nog één keer in zijn leven iets nieuws beginnen, voordat hij indut of verkalkt? Hij wikt en weegt, en antwoordt haar ten slotte:
‘Proberen kan geen kwaad.’
Zijn vrienden hadden graag gezien dat Lou in Amsterdam zou blijven. Zijn trouwe maatje Henk is somber tijdens Lous vertrek. Lou houdt zich goed.
‘Je vindt vast weer een andere vent om mee te klaverjassen,’ zegt hij.

Inmiddels woont Lou bij zijn dochter, achter een hoog stuk zanderige kust van Lake Erie. Ik doe hier zowat alles voor het eerst, mailt hij. Ik weet niet eens hoe hier de wasmachine en de Wi-Fi werken. Mijn dochter legt het uit, en ik vergeet het weer.
Van alles staan gebruiksaanwijzingen op Youtube, mailt Henk terug.

Lous lijf wordt warm, wanneer hij na twee maanden voor het eerst eens met Henk skypet, en zijn vertrouwde grijze stekelkop weer voor zich ziet.
‘Bij een wandeling keek ik je nooit recht in je tronie,’ zegt Lou.
Henk grijnst terug.
‘Hoe is het leven daar nu?’ vraagt hij.
‘Naar de dichtstbijzijnde tent voor koffie of een lunch, moet ik per auto,’ antwoordt Lou. ‘Daar ben ik niet meer aan gewend. Ook niet aan sneeuw en ijs en kou. Vergeleken bij die stevige figuren hier ben ik een stadse schrielhans. Ze eten porties waar jij en ik ‘u’ tegen zeggen. En met jou?’
‘Sinds gisteren is Joep mijn maat bij klaverjassen,’ antwoordt Henk. ‘Hij lijkt me wel geschikt. Speel jij daar trouwens ook?’
‘Ik heb me net voor poolen aangemeld,’ antwoordt Lou. ‘Zelfs dat doe ik nu voor het eerst. Ik bak er niets van.’ Zijn Canadese avontuur ligt hem zwaar op de maag. In zijn gedachten ziet hij zijn vertrouwde Amsterdamse clublokaal weer even voor zich, de volle tafeltjes, zijn oude maatje tegenover hem, geroutineerd legt hij zijn kaart.

Drie weken later bij het skypen, vraagt hij Henk:
‘Lukt het een beetje met je nieuwe maat?’
‘Met jou kon ik lezen en schrijven,’ antwoordt Henk. ‘Maar hoe die Joep speelt, snap ik niet.’
Lou slikt.
‘Verdomme man, verandering is niets voor mij,’ zegt Henk. ‘Ik wou dat er van nieuwe partners een handleiding op Youtube stond.’

Geplaatst in familie, reizen, thuis, vrienden | Een reactie plaatsen

Voorlezen

 

Op 26 januari lees ik cursiefjes voor op het Open Podium OBA Oosterdok, Amsterdam.
Je bent van harte welkom (14.00-16.00 uur, vrije toegang).

Op vrijdag 1 februari weer een kersvers cursiefje op dit blog.

Geplaatst in voorlezen | Een reactie plaatsen

Gelukkig Nieuwjaar! Happy New Year! Felice Anno Nuovo!

Leuk dat je mijn stukjes las, veel dank voor de reacties.
Op 1 februari 2019 weer een nieuw vrijdags cursiefje.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Kan je niet een keertje overslaan?

Roel brengt het weekend door bij Pien, sinds juli zijn vriendin.
‘Zullen we Bodyguard kijken?’ vraagt hij na de linzensoep, die Pien gekookt heeft.
Knus samen op haar blauwe bank, turen Roel en zijn geliefde naar een lijfwacht en zijn vrouw. Roel zegt:
‘Ze heeft voortdurend wat op haar vent aan te merken. Ze kan toch aardig doen, in plaats van steeds te kibbelen?’
Pien schudt haar grijze krullen.
‘Die vrouw wil enkel dat hij rekening met haar houdt,’ zegt ze. ‘Dat is toch niet teveel gevraagd?’ Al vond Piens ex dat jaren terug van wel. Gelukkig is haar nieuwe Roel heel anders.
‘Zij snauwt, hij grauwt,’ zegt Roel. ‘Laten ze leuke herinneringen opbouwen. Zoals wij.’
‘Je hebt gelijk,’ zegt Pien. Ze streelt zijn rasperige wang, en strijkt haar vinger door zijn krullend randje haar.

De volgende dag onder een heldere hemel, met kale bomen langs een Amsterdamse gracht, kijken ze samen in een etalage naar Lonely Planets, Capitool- en Trottergidsen.
‘Zullen we een tripje maken?’ vraagt Pien. ‘Een lang weekend of zoiets?’
‘Wat een leuk idee, schat!’
‘Parijs, Rome, Berlijn?’

‘Ik vrees toch dat het niet gaat lukken,’ zegt Roel later. ‘Als ik op zaterdag mijn moeder niet bezoek, raakt ze de kluts kwijt.’
‘Een midweek dan?’ vraagt Pien. ‘Ik neem gewoon wat dagen vrij.’
‘Dinsdag heb ik orkest, donderdag mijn strijkje, op vrijdag gym.’
Jij met je gewoontes! ligt op het puntje van Piens tong. Ze zegt het niet, ze zou mooie herinneringen maar vertroebelen. Ze ademt maar eens diep, staart naar een bruin blad aan een plantje in haar vensterbank.
‘Kan je niet een keertje overslaan?’ vraagt ze op een toon alsof het antwoord haar niet uitmaakt.
‘Ik zal erover denken,’ antwoordt Roel. Dagenlang zit dat Pien toch niet lekker.

Een week later loopt ze, moe van haar drukke werk, met haar weekendtas Roels huis in. Het ruikt er vaag naar kool en bakboter.
‘Dag lieverd,’ zegt ze. Roel tempert meteen het vuur onder een koekenpan, en veegt zijn handen af, ze zoenen en omhelzen.
‘Wat heb je voor me gemaakt?’ Ze hoopt op tofu, soja, misschien kikkererwten, speciaal voor haar.
‘Kijk,’ zegt hij. Roel tilt het deksel op boven een dampende bolle bloemkool, en wijst op zijn pan. ‘En karbonade.’

Haar maag verknoopt bij het zien van twee lichtbruine stukken in borrelende boter. Hij kent haar nu een halfjaar, hij weet toch wel dat ze geen vlees eet? Bouwt Roel op zo’n manier mooie herinneringen op? In gedachten kijkt Pien om naar haar onuitgepakte tas op de plavuizen van de gang, en haar jas aan de kapstok bij de buitendeur
Op dat moment zegt Roel:
‘Vegetarische nepkarbonade, net echt, vind je niet?’
‘O ja?’ Meer woorden kan ze een-twee-drie niet vinden. Aan tafel zegt hij:
‘Weet je dat we elkaar alweer een halfjaar kennen, Pien? Hoog tijd voor een weekendje Parijs.’

Geplaatst in liefde, reizen, thuis, wandelen | 4 reacties

Uit alle macht houdt ze de beelden weg

Stijf gearmd met Roel loopt Pien de straat in waar hij woont. Een oud-lid van haar koor, Jacqueline, zegt hem gedag. Hij groet terug.
‘Hai, Jacqueline,’ zegt Pien.
‘O,’ zegt de vrouw. ‘Dag Pien.’

‘Ik wist niet dat ze hier woonde,’ zegt Pien later tegen Roel.
‘Ik wist niet dat je haar kende,’ zegt Roel.
‘Ze zat ook op mijn koor, bij de mezzi. Best een goede stem, maar niemand was er rouwig om toen ze vertrok. Het mens had altijd aanmerkingen.’
‘Ja, ja.’
‘Maar van haar vent, dat gunde niemand haar.’ Pien wil er net het fijne van vertellen als Roel begint:
‘Ik zeg het maar meteen. Jacqueline en ik hebben een blauwe maandag met elkaar gescharreld. Zij weduwe, ik weduwnaar.’
‘Was je verliefd?’ vraagt Pien.
‘Een beetje. Ze vond me leuk en wilde iets met me. Ik voelde me gestreeld.’
Uit alle macht houdt Pien de beelden weg van Roel en Jacqueline in innige omhelzing.
‘Ze wilde al meteen bij me intrekken,’ zegt Roel. ‘Toen ik het uitmaakte, had ze er toentertijd veel moeite mee. Vijf jaar terug alweer.’
‘Voor mij gelukkig,’ zegt Pien. Ze strijkt over Roels krullend randje haar, over zijn oorlel.

Op de zaterdag voor kerst zingt het koor in het winkelcentrum in de buurt. De vrouwen dragen weelderige jurken, kroontjes met nepsneeuw.
‘Gut Pien, wat zien we er weer engelachtig uit,’ zegt een koormaatje.
‘Ik schaam me dood,’ zegt Pien. ‘En in de pauze ook nog kransjes delen…’
Terwijl ze voor de tweede keer hun ‘Engeltjes door het luchtruim’ zingen, ‘White Christmas, en Walking in the air’ ziet Pien haar geliefde tussen het publiek. Ze kijkt hem even in zijn ogen, concentreert zich vervolgens op haar zang. Opeens duikt Jacqueline naast Roel op. Het ex-koorlid praat, fluistert, vlakbij zijn lange, zachte oor.

Pauze. Roel stapt uit de toehoorders naar voren, en kust zijn Pien.
‘Je ziet er mooi uit, liefje.’
‘Dank je. Al is het wel een rotjurk,’ zegt Pien.
‘Jacqueline zei ook zoiets. Geen mooi toneelbeeld, vond ze,’ vertelt Roel. Pien verbijt zich.
‘Hoe ging het zingen?’ vraagt ze. Net op dat ogenblik komt Jacqueline bij hen staan.
‘De sopranen misten als vanouds veel hoge noten,’ antwoordt het ex-koorlid, Roels ex-geliefde. ‘De tekst was onverstaanbaar, en jullie sloegen verschrikkelijk op hol.’
‘Vond je?’ vraagt Pien.
‘Straks na de pauze kan je mooi herkansen,’ zegt Jacqueline. ‘Succes ermee, ik ga.’ Op haar bottines klikklakt ze de richting van de Hema op.

‘Waar haalt het mens het lef vandaan?’ vraagt Pien. ‘Je hebt haar hopelijk daarnet wel van repliek gediend.’
‘Ik heb het maar gelaten,’ antwoordt Roel. ‘Ze lult toch net zolang totdat ik toegeef.’
‘Een kransje?’ Pien slikt heftig.
‘Per stemgroep hoorde ze niet één geluid, zoals het hoort, maar enkel losse stemmen. Daar had ze wel gelijk in,’ zegt Roel.
Tranen prikken achter Piens ogen.
‘Ik kon jou duidelijk horen zingen,’ zegt hij. ‘Jij was verreweg de beste.’

Geplaatst in feest, koor, liefde, muziek, winkel | Een reactie plaatsen

Ik laat gauw van me horen

Sinds kort woont Pien het ene weekend bij Roel thuis, het andere weekend hij bij haar. Op een zaterdagavond staan ze van tafel op, en zet Pien meteen zijn televisie aan. Met wijlen zijn vrouw Anne in gedachten, die tien jaar terug is overleden, zegt Roel:
‘Voor het nieuws ruimen we meestal af.’
‘O ja?’ vraagt Pien vanaf zijn bank. Wanneer hij haar daar fier rechtop ziet zitten, vervagen zijn herinneringen. Hij schuift dicht tegen Pien aan.

Een week later smeert ze ‘s middags boterhammen aan haar aanrecht, en vraagt ze:
‘Wat wil jij erop?’
Bijna had Roel gezegd: We dekken toch de tafel voor de lunch? Hij doet dat altijd zo, met Anne vroeger ook.
‘Doe maar kaas,’ antwoordt hij.
Voor het avondeten zet Pien water op haar tafel.
‘Wij drinken altijd wijn bij het diner,’ floept Roel eruit.
‘Wie bedoel je?’ vraagt Pien, haar stem strakker dan anders.
Hij zegt niet: Anne en ik vroeger. En evenmin dat hij dat zelf nog steeds doet. De hele avond spookt Anne door Roels brein. Thuis tuurt hij naar haar foto aan de muur, haar rimpelloos gezicht en donkerblonde haar.

Hij belt zijn schoonzus op, in Umbrië:
‘Zal ik weer eens komen logeren?’ vraagt hij.
Onderweg naar Schiphol belt hij Pien.
‘Ik ga eventjes weg, lief,’ zegt hij. ‘Ik laat gauw van me horen.’
In zijn Italiaanse huurauto rijdt Roel langs kale, benevelde wijngaarden. Op een landweg parkeert hij voor een laag stenen huis. Annes tweelingzus doet open, met grijs haar, een bril en rimpels.
‘Wat ben jij veranderd.’
‘Alleen een dagje ouder,’ zegt ze. ‘Net als jij.’

Ze maken uitstapjes naar bergdorpjes, Bevagna, Foligno, Trevi. Bij een espresso aan een toonbank, vraagt ze:
‘Is het nog wat geworden met die leuke Pien?’
‘Jazeker,’ antwoordt Roel. ‘Alleen is het nu even crisis. Bij alles wat ze doet, moet ik aan Anne denken. Zij en ik waren het toen in alles eens. Pien is heel anders.’
‘Kom, Roel, je weet wel beter,’ zegt de zus van lang verleden Anne. “Je had er toentertijd een handje van om altijd ‘wij’ te zeggen: ‘Wij’ zijn dol op series, ‘wij’ zijn gek op poezen.”
Roel buigt zijn hoofd.
‘The Sopranos, of een Colombo, daar vond ze weinig aan,’ zegt hij. Zijn gastvrouw zegt:
‘Ik weet nog dat ik Anne vroeg: Was jij niet tegen huisdieren? Ze antwoordde: Zijn kat gedoog ik.’
‘Zoals ik haar bridge en damesclubjes accepteerde. We hebben er vaak om gekibbeld,’ zegt Roel.
‘Je kon toen nogal dwingend zijn.’

‘Pien onderhandelt met me,’ zegt Roel. ‘We maken afspraken.’
‘Precies de juiste vrouw voor jou.’
Roels lijf ontspant. Hij ziet Piens lieve smoel in zijn gedachten voor zich. Die nacht droomt hij weer van haar, en van zijn nieuwe leven.
De dag erna neemt hij vroeg afscheid van de midden-Italiaanse heuvels en het weidse uitzicht. Dezelfde avond belt hij aan bij zijn geliefde Pien.

Geplaatst in familie, huwelijk, liefde, reizen | Een reactie plaatsen

Af en toe een keertje voor de leuk

Bij koorrepetities stond Pien een paar keer op rij één te zingen. Heel prettig vond ze dat. Maar afgelopen maandagavond zei een bestuurslid in de pauze:
‘Hè Pien, je weet toch dat enkel leden met een kort postuur daar staan, vrouwen van jouw lengte horen achter.’ Pien vertelt het aan haar zus.
‘Daar heb ik toch zo’n moeite mee,’ zegt ze. ‘Geen koorlid had me ooit verteld over die regel. Ook als ik vroeger thuis iets anders deed dan anders, ik weet niet eens meer wat, toverden ze een voorschrift uit de hoge hoed. Dat had ik dan plots overtreden, en ik kreeg straf, of op zijn minst een standje.’
‘Ik weet er alles van,’ zegt haar zus. ‘Vandaar dat ik met iedereen van alles afspreek. Dan weten we waar we aan toe zijn.’

Als Pien die avond bij Roel aanbelt, hij opendoet, haar zoent, trekt ze het tijdschrift ‘Luister’ uit haar tas.
‘Wat attent, liefje’ zegt Roel en drukt haar aan zijn borst. ‘Je hoeft niet elke keer wat mee te nemen, hoor. Dat je er bent, vind ik ook heerlijk.’
‘Ik wil je een plezier doen,’ zegt Pien.
‘Wanneer je in de keuken helpt, of even tafel dekt, ben ik net zo blij.’
‘Stop jij dan ook met elke keer een flesjes wijn en bloemen?’
‘Alleen af en toe een keertje voor de leuk,’ zegt hij. Tijdens het toetje, haar kousenvoeten op zijn sokken, zegt Pien:
‘Een afspraak geeft houvast.’

De volgende ochtend zegt ze, bij een haastig boterhammetje:
‘We zijn al weken zowat dagelijks bij elkaar, straks schiet ons eigen leven er bij in. Alleen het weekend, of enkel doordeweeks, zou dat niet beter zijn?’
‘Denk je?’ vraagt Roel.
‘Spreken we dat voorlopig af?’ vraagt ze ’s avonds voor de zekerheid.
Hun keus valt op het weekend, op weekdagen zullen ze elkaar ’s avonds bellen.
Tijdens zo’n onderonsje door de telefoon, komen ze ook overeen voortaan in restaurants en in de supermarkt de rekening te splitsen.
‘En als we met vrienden of vriendinnen uitgaan, vragen we elkaar niet altijd mee. Okay?’
‘Alleen als er iets te vieren valt.’
Wanneer ze naast Roel door het Amsterdamse Bos fietst, zegt Pien:
‘Die afspraken luchten me zo op. Ik weet nu wat ik van jou kan verwachten, jij van mij.’

Twee weken later op een dinsdag, komt Pien rillerig en snipverkouden van haar werk. Ze slaat het avondeten over en kruipt meteen in bed. Wanneer ze even wakker wordt, neemt ze haar temperatuur op, ze dommelt weer in. Roel belt.
‘Hoe gaat het?’ vraagt hij. Met dikke keel zegt ze:
‘Ziek, negenendertig drie.’
‘Maar lief, ik kom onmiddellijk naar je toe.’
‘Dat hebben we niet afgesproken,’ zegt ze schor.
‘Dan improviseren we maar,’ zegt Roel. ‘Tot zo.’
‘Dat spreken we dan af,’ zegt Pien met moeite. ‘Bij ziekte improviseren we maar wat.’

Geplaatst in liefde, op de fiets, thuis, uitje | Een reactie plaatsen

De trein zoeft perrons voorbij

Al zou Pien altijd met Roel samen willen zijn – haar nieuwe vriend sinds enkele maanden-, ze heeft nu eenmaal ook haar eigen bezigheden. Zo rijdt ze bijna dagelijks naar de bibliotheek die ze beheert.
Onderweg in de Van Baerlestraat botst een vrouw zowat tegen haar aan. De fietser praat met oortjes in luidt voor zich heen.
‘Let op!’ roept Pien. ‘Je bent hier niet met iemand anders, maar met mij.’
‘Tuthola, zout jij op,’ krijgt Pien te horen.

’s Avonds vertelt ze het aan Roel.
“Zo’n mens maalt niet om mede-fietsers,” zegt Pien. ‘Ze zit met haar mobiele navelstreng aan haar geliefden vast.’
Op zaterdag koopt Pien bloemen voor Roels bejaarde moeder.
‘Wat mooi,’ zegt de oude vrouw. ‘Dankjewel, Loes.’ Roel zegt:
‘Maar mam, Loes is je dochter. Zij is toch Pien, mijn hartsvriendin?’
Wanneer ze weer bij Roel thuis is, zegt Pien:
‘Je moeder leeft vooral in haar gedachten.’ Roels kat strijkt langs Piens benen.

Riny belt:
‘Ik wil weer eens een filmpje met je pakken. Komende vrijdag?’
‘Ik zou eigenlijk iets met Roel gaan doen,’ antwoordt Pien.
‘Je kunt je lover toch wel even missen?’
‘Het klinkt een beetje suf, maar ik vind dat moeilijk,’ antwoordt Pien.
‘Neem hem maar mee,’ zegt Riny. ‘Die kale prins van je wil ik wel eens met eigen ogen zien.’
Naast Pien voor een spiegel in de bioscoop werkt Riny haar lipstick bij, Pien duwt haar grijze haar een beetje in model.
‘Leuke vent,’ zegt Riny.
‘Ik heb het je gezegd.’ Pien glimt.
Aan het einde van de avond zegt Riny:
‘Laten we ook weer eens iets met z’n tweeën doen. Die man loopt heus niet weg.’

Twee weken later lopen ze samen door een tentoonstelling van de Ploeg, in het Groninger museum. Pien vertelt over Roels moeder, zijn vrienden, en zijn strijkje.
‘Wat hoor ik je toch telkens over Roel?’ vraagt Riny.
‘Sorry.’
‘Verdiep je nou maar in die schilderijen voor je.’
Op de terugweg zoeft de trein lege perrons voorbij, Nunspeet, Nijkerk. Een jonge meid tegenover hen in parka, zwarte laarzen, zegt luid in haar mobiel:
‘We zijn net Baarn gepasseerd.’
‘Ze praten altijd met mensen ergens anders,’ zegt Pien vlakbij het oor van haar vriendin.
‘Doen ze het niet hardop, dan zijn ze wel in hun gedachten bij hen,’ zegt Riny.

Na een saunabezoek, de maand erna, nippen Pien en Riny met natte haren van hun sapje.
‘We hebben een nieuw wandmeubel,’ zegt Riny.
‘O ja?’ vraagt Pien, denkend aan Roels mahonie kasten.
‘In het voorjaar gaan we een week naar Umbrië.’
‘Heerlijk!’ zegt Pien. Met in gedachten Roels schoonzus die daar woont.
‘Kijk, foto’s van mijn kat,’ zegt Riny.
‘Leuk!’ Pien kan Roels poezenbeest bijna nog langs haar kuiten voelen.
Met jas aan en muts op bij de voordeur, zegt Pien:
‘Nou meissie, het was weer heel gezellig.’
‘Zie je wel,’ zegt Riny. ‘Je liefje hoeft er heus niet altijd bij te zijn.’

Geplaatst in liefde, uitje, vrienden | Een reactie plaatsen